اثر تمرين تناوبي با شدت بالا و محدوديت كالريك بر عوامل التهابي و پري‌ليپين3 بافت چرب احشايي رت‌هاي نر ويستار مبتلا به ديابت نوع 2

سابقه و هدف: شواهد زيادي در مطالعات، درمورد ارتباط واكنش‌هاي التهابي با پاتوژنز و عوارض ناشي از ديابت، به‌خصوص اختلال چربي خون و آترواسكلروز موجود است. هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرين تناوبي با شدت بالا و محدوديت كالريك بر عوامل التهابي و پري‌ليپين3 بافت چرب احشايي رت‌هاي نر ديابتي بود. مواد و روش‌ها: 32 سر موش صحرايي نر ويستار ديابتي به‌صورت تصادفي به سه گروه كنترل، تمرين تناوبي شديد و محدوديت كالريك تقسيم شدند. در گروه محدوديت كالريك 40 درصد از كالري دريافتي محدود شد و گروه‌هاي ديگر غذاي استاندارد موردنياز خود را به‌صورت آزادانه دريافت كردند. تمرين تناوبي به‌مدت هشت هفته و پنج جلسه در هفته اعمال شد. بيان نسبي پروتئين پريليپين 3 (PLIN3) با تكنيك وسترن بلات و TNFα و IL6 به‌روش الايزا مورد سنجش قرار گرفت. دادهﻫﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ ﺁﺯﻣﻮن ﺁﻣﺎري تحليل واريانس يك‌طرفه ﻭ ﺁﺯﻣﻮﻥ تعقيبي توكيﺁﻧﺎﻟﻴﺰ ﺷﺪ. نتايج: تفاوت معني‌داري بين ميانگين  PLIN3، IL6 و TNFα در سه گروه پژوهش مشاهده شد (0/001=P). نتايج آزمون تعقيبي بيانگر افزايش معني‌دار PLIN3 و كاهش معني‌دار IL6 و TNFα در گروه محدوديت كالريك و تمرين تناوبي شديد نسبت به گروه كنترل ديابتي بود (0/001=P). نتيجه‌گيري: تمرين تناوبي شديد و محدوديت كالريك احتمالاً با افزايش بيان  PLIN3مي‌توانند اكسيداسيون چربي‌ها را افزايش دهند. كاهش اين عوامل در طي پژوهش حاضر با توجه به نقش  TNFαو IL6 در افزايش مقاومت به انسولين و ديابت نوع دو ممكن است در جلوگيري از ابتلا به اين بيماري‌هاي متابوليكي سودمند باشد.