بررسي تفسير كلامي و فلسفي آيات مسخ از ديدگاه طوسي، مراغي، ملاصدرا، رشيدرضا و طباطبايي

تأثير عملكرد آدمي بر شكل‌گيري روح از نظر مفسران امري قطعي است. در وقوع اين تغيير شكل كه از صورتي نيكوتر به صورتي زشت‌تر و قبيح‌تر است و مسخ نام دارد، در ساحت باطن اختلافي بين علماء و مفسران وجود ندارد ولي در ظهور دنيوي آن در ساحت جسم ظاهري، ميان مفسران فريقين اختلاف نظر است. طوسي، صدراي شيرازي و طباطبايي از مفسران شيعه نه‌تنها مسخ ظاهري را امكان‌پذير مي‌دانند بلكه بر وقوع آن معتقدند و مسخ اصحاب سبت كه خداي متعال در قرآن به آن اشاره كرده را مسخي ظاهري مي‌دانند. در حالي كه مراغي و رشيدرضا از مفسران اهل‌تسنن، اعتقادي به مسخ ظاهري نداشته و مسخ اصحاب سبت را باطني مي‌دانند. در اين مقاله با روش تطبيقي ـ تحليلي ادله مخالفان مسخ ظاهري رد و امكان وقوع اين مسخ با دلايلي همچون امكان عقلي مسخ ظاهري، وقوع آن در قيامت، تمايز بين مسخ و تناسخ ثابت مي‌گردد. همچنين با استفاده از ادله نقلي اثبات مي‌شود وقوع اين مسخ محظور عقلي نداشته و مسخ اصحاب سبت كه قرآن بدان اشاره دارد، مسخي ظاهري بوده است.