ارتباط عوامل دموگرافيك و پاتولوژيك بر ميزان بقاء پنج ساله بيماران مبتلا به سرطان معده در استان تهران

زمينه و هدف: سرطان معده از دلايل اصلي مرگ‌ومير ناشي از سرطان در سراسر جهان به‌شمار مي‌رود. مطالعه حاضر با هدف بررسي ارتباط عوامل دموگرافيك و پاتولوژيك بر ميزان بقاء بيماران مبتلا به سرطان معده انجام شد.روش بررسي: در مطالعه توصيفي-تحليلي حاضر، 56 بيمار مبتلا به سرطان معده، از مهر 1395 تا مهر 1396، مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي رسول‌اكرم (ص) و امام‌خميني (ره) شهر تهران وارد مطالعه و به مدت پنج سال پيگيري شدند. ميزان بقاء بيماران با استفاده از روش كاپلان ماير محاسبه گرديد. براي تعيين ارتباط عوامل دموگرافيك و پاتولوژيك بر ميزان بقاء بيماران، نظير جنس، سن، محل تومور، نوع و درجه تمايزيافتگي تومور، متاستاز، مرحله بيماري و عفونت هليكوباكتر پيلوري، از آزمون‌ لگ- رتبه‌ (Logrank test) و مدل رگرسيون كاكس(Cox regression model) استفاده شد. داده‌ها توسط SPSS software, version 22 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA) و در سطح معنادار 0/05 آناليز شدند. يافته‌ها: بيماران شامل 73% مرد و 27% زن بودند. ميزان بقاء يك، سه و پنج ساله بيماران به‌ترتيب 67، 35 و 26% بود. همچنين ميزان بقاء افراد بالاي 60 سال و در مراحل پيشرفته سرطان معده، پايين‌تر از سايرين بود. متغيرهاي سن، نوع تومور، درجه تمايزيافتگي تومور، متاستاز و مرحله تومور بر ميزان بقاء بيماران موثر بودند.نتيجه‌گيري: نتايج ما نشان داد كه ميزان بقاء بيماران مبتلا به سرطان معده نسبتاً پايين و تشخيص زودهنگام، فاكتور قوي در افزايش بقاء محسوب مي‌شود. بنابراين بكارگيري يك برنامه غربالگري مناسب جهت افزايش ميزان بقاء مبتلايان به سرطان معده ضروري مي‌باشد.