اثربخشي آموزش برنامه تاب‌آوري بر استرس فرزندپروري مادران دانش‌آموزان دختر با اختلال فلج مغزي

فلج مغزي به عنوان يكي از شايع ترين اختلال هاي حركتي بوده كه عملكرد خانواده را با مشكل مواجه مي‌سازد. يكي از رايج‌ترين مشكلاتي كه والدين اين كودكان با آن مواجه هستند، استرس فرزندپروري است. اين والدين به ويژه مادران براي كنار آمدن با ناتواني فرزندان و كاهش استرس هاي خود، نيازمند حمايت هاي رواني و اجتماعي هستند. از اين رو، پژوهش حاضر با هدف آموزش برنامه تاب آوري بر استرس فرزندپروري مادران دانش آموزان دختر با اختلال فلج مغزي انجام شد. جامعه آماري پژوهش حاضر را تمامي مادران داراي فرزند دختر با اختلال فلج مغزي مشغول به تحصيل در پايه هاي اول تا ششم دوره ابتدايي (7 تا 12 سال) مدرسه استثنايي پويش واقع در شهر تهران در سال تحصيلي 400-1399 تشكيل دادند. از اين جامعه آماري، با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند تعداد 30 نفر، پس از احراز ملاك‌هاي ورود به پژوهش انتخاب و به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. در اين پژوهش از روش شبه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و آزمون پيگيري با گروه كنترل استفاده شد. از هر دو گروه؛ پيش‌آزموني براي تعيين وضعيت تاب آوري و استرس فرزندپروري آنان به‌عمل آمد. سپس گروه آزمايشي طي 12 جلسه، برنامه آموزشي تاب آوري را  دريافت كردند، پس از گذشت دو ماه، آزمون پيگيري در هر دو گروه اجرا شد. ابزار پژوهش مقياس استرس فرزندپروري بري و جونز (1995) و مقياس تاب آوري كانر و ديويدسون (2003) بود. تجزيه و تحليل داده هاي حاصل از پژوهش با استفاده از تحليل واريانس آميخته انجام شد. نتايج نشان داد كه در متغير استرس فرزندپروري، كاهش معناداري در پس آزمون و پيگيري گروه آزمايش رخ داده است، اين تفاوت با در نظر گرفتن سطح P≤0/01 (سطح معناداري تصحيح شده در آزمون بنفروني براي سطح معناداري 0/05) معنادار مي باشد. بنابراين، تأثير آموزش تاب آوري بر كاهش استرس فرزندپروري معنادار بوده و اثر آن پس از گذشت دو ماه همچنان پايدار بود.