مسئوليت اجتماعي دانشگاه در مقابله با بحران ويروس كرونا

مقدمه: از خصيصه‌هاي نظام آموزش عالي، مسئوليت‌پذيري اجتماعي است. در شرايط كنوني، اعضاي خانواده آموزش عالي و همچنين ساير كنشگران اجتماعي انتظار دارند كه دانشگاه متعهدانه عمل كند و با به‌كارگيري دانش و فناوريهايي كه در اختيار دارد مشكلات ناشي از شيوع ويروس كرونا را تسكين و خاتمه دهد. هدف از انجام پژوهش حاضر ارائه مدل مفهومي مؤلفه‌هاي مسئوليت اجتماعي دانشگاه در مقابله با بحران كرونا (كوويد-19) است. روش: اين پژوهش از نوع كاربردي و با روش اسنادي و فراتركيب انجام شده است. براي تحليل اطلاعات از روش هفت مرحله‌اي سندلوسكي و باروسو استفاده شد. در مجموع 21 منبع مرتبط، معتبر و جديد براي انجام فراتركيب نهايي انتخاب شد كه درنهايت 77 كد، 11 مفهوم و 6 مؤلفه اصلي از آنها استخراج شد. يافته‌ها: مؤلفه‌هاي مسئوليت اجتماعي دانشگاه در مقابله با كرونا شامل شش مؤلفه شناسايي تغييرات (به لحاظ اقتصادي، اجتماعي، سياسي، فرهنگي، فناوري و زيست‌محيطي)، افزايش دانش اجتماعي، استقرار مديريت بحران (با هدف توسعه مشاركت‌پذيري)، ايجاد ساختار انعطاف‌پذير (سازگار با تحولات محيطي)، داشتن الگوي ارتباطي كارآمد و مؤثر با جامعه و ابعاد اجرايي و ارائه راهكار است كه روي هم اثرگذار هستند. بحث: مدل استخراج‌شده از روش فراتركيب پژوهش حاضر مي‌تواند براي ارزيابي نقش مسئوليت اجتماعي دانشگاه براي مقابله با كرونا موردتوجه مسئولان نظام آموزش عالي كشور قرار گيرد.