نشاط اجتماعي از ديدگاه روان‌شناسان

مقدمه: شادي و نشاط گامي اساسي براي تغيير جوامع و اجتماعات شهري و روستايي و تحول و تكامل دروني انسانهاست. شادي و نشاط، گمشده انسان معاصر و مطلوب مشترك همه انسانها است. انسان موجودي هدفمند و جوياي نشاط (شادكامي)، خوشبختي و سعادت است و تا زماني كه به آنچه مي‌خواهد دست نيابد احساس نشاط، خوشبختي و سعادت نمي‌كند. شادبودن اجتماعات انساني يكي از عوامل مؤثر بر توسعه اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي است و باعث توسعه پايدار مي‌شود. تحقيق حاضر با رويكرد اجتماعي پديدارشناختي و با هدف بررسي تجربيات روان‌شناسان از نشاط اجتماعي انجام گرفت. روش: اطلاعات با استفاده از مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته از شانزده روان‌شناس داراي مدرك دكتري و با سابقه حداقل پنج سال تدريس در سطح آكادميك گردآوري شد. براي تحليل داده‌ها از روش پديدارشناسي اسميت استفاده شد. يافته‌ها: در اين تحقيق، از داده‌ها 8 مقوله اصلي و 46 مقوله فرعي استخراج شد. نتايج نشان داد كه در برخي مقوله‌هاي فرعي نظير تعريف نشاط اجتماعي، پيامدها، موانع و علل، بين نظر روان‌شناسان با پيشينه پژوهش تا حدودي همسويي وجود دارد؛ ولي در راهكارها نتايج متفاوتي ديده مي‌شود. روان‌شناسان بر اساس ديدگاه روان‌شناسي و تجارب خود راهكارهاي مختلفي براي والدين و سازمانها در سطح خرد و كلان پيشنهاد كرده‌اند. ازجمله، راهكارهاي پيشنهادي آنان مي‌توان به سياسي‌نكردن نشاط اجتماعي، دقت در انتخاب مسئولان و شايسته‌سالاري، كاهش فاصله طبقات اجتماعي، سامان‌بخشيدن به وضعيت اقتصادي، داشتن نگاه علمي به مسئله نشاط اجتماعي و چند راهكار ديگر اشاره كرد. بحث: يافته‌هاي پژوهش حاضر نشان داد، روان‌شناسان نشاط اجتماعي را به‌صورت سازه‌اي چندبعدي تعريف مي‌كنند كه در سه وجه هيجاني، شناختي و گرايش به عمل متعهدانه نمود مي‌يابد و شامل پويايي و تحرك تك‌تك افراد جامعه، احساس امنيت و احساس تعلق به بافت است. درنهايت اين‌كه نتايج حاصل از اين پژوهش راهگشاي تحقيقات بيشتر در حوزه مداخلات مربوط به نشاط اجتماعي خواهد بود.