ديدگاه ابن‌عربي بر وحياني‌بودن قران و پاسخ به شبهات آن

معانيي كه از حضرت الهي فرودمي آيند يك صورت جسماني مانند صورت خيال ما مي پذيرند و سپس به عالم ملك فرودمي آيند. بدين لحاظ جهان مثال را « خيال منفصل» نيز مي نامند. و ارواح كلي انساني پيش از ظهورشان در بدن با آن صورت ها ظاهرند و اكثر مكاشفات در اين عالم است كه آن را « خيال مقيد» مي نامند انواع خواب ها مربوط به اين عالم است و معبر نيز خواب را با توجه به اين عالم تعبيرمي كند. پيامبر (ص) در مورد دو خواب فرموده : يوسف (ع) وقتي كه برادرانش در برابر او سجده كردند صورت خارجيه حسيه را حق قرارداد و گفت خوابم تعبير شد و آن را خيال اندر خيال دانست نه حقيقت و در مورد ابراهيم (ع) بايست خوابش را تأويل مي كرد اما چون انبياء امور را در عالم مثال مطلق مشاهد ه مي كنند كه مطابق با واقع است و نيازي به تعبير ندارد آن را تأويل نكرد و به ذبح فرزندش پرداخت و اين فديه مربوط به آن چيزي بود كه در ذهن ابراهيم (ع) بود نه آنچه در نفس الامر بود. به اين دليل خداوند فرمود: « ان يا ابراهيم قد صدقت الرويا»  نفرمود در رويا صادق بودي. دكتر عبدالكريم سروش نيز به پديدارشناسي قرآن پرداخته و در موردِ ماهيت رويا ، قرآن و وحي الهي نق. طه نظراتي دارد؛ از اين‌رو ، هر دوي اين مطالب را بررسي مي كنيم زيرا بر اين اعتقاديم كه تضاربِ آراء نه تنها جمودِ فكري ديني را ازبين مي‌برد بلكه بيش از آن ، باعثِ رشدِ و ارتقاء معرفتي نيز مي‌ گردد. اين مقاله ‌، از ره‌آوردِ چالش‌هاي ميانِ ادعاي سروش و نقد‌هاي بر آن است كه مي‌تواند به درك و فهمي عميق‌تر از مسائلِ مهم و تأثيرگذار در زندگي ديني‌ راه يابد.