بررسي اثر سنگدانه هاي مختلف بر دوام بتن هاي خود متراكم در معرض سولفات با استفاده از آزمون انتقال اصطكاك

علي رغم اينكه در بيشتر شرايط بهره برداري، اجزاي تشكيل دهنده بتن، فشردگي و عمل آوري آن در عملكرد بتن تاثير گذار مي‌باشند، ولي شكست زودرس بتن به دليل مشكلات دوام سازه‌هاي بتني نيز بسيار اتفاق مي‌افتد. با توجه به عدم وجود اطلاعات مربوط به تاثير نوع و مقاومت انواع سنگ‌ها بر دوام بتن خودمتراكم، در اين مقاله با بكارگيري آزمون نوين و درجاي انتقال اصطكاك و مقايسه با نتايج آزمون استاندارد مغزه گيري اقدام به بررسي تاثير مقاومت سنگدانه‌هاي مختلف بر پايايي بتن‌هاي خودمتراكم در معرض سولفات سديم گرديده است. از 9 نوع سنگ با نام هاي تراورتن، گرانيت، بازالت، اندزيت، مرمريت، توف سبز سنگي، توف سبز بلورين، ريوليت و آهك بري ساخت بتن‌هاي خودمتراكم استفاده شده است. آزمايشات مقاومت فشاري بتن هاي خود متراكم عمل آوري شده در آب و محلول سولفات سديم در سنين 7، 14 و 28 انجام پذيرفت. از نتايج بدست آمده مشاهده شد كه تغيير حجم سنگ‌هاي با درصد جذب آب بالاتر، كمتر بوده و رابطه مستقيم بين مقاومت فشاري بتن هاي خود متراكم عمل آوري شده در آب و محلول سولفات سديم با مقاومت سنگ مادر وجود دارد. همچنين شاهد افزايش مقاومت فشاري بتن هاي خودمتراكم قرار گرفته در محلول سولفات سديم در سنين پايين در مقايسه با نمونه هاي قرار گرفته در آب مي باشيم. در ضمن رابطه خطي با ضريب همبستگي بالا بين نتايج آزمون انتقال اصطكاك با آزمون مغزه گيري وجود دارد. مقاومت فشاري سنگ هاي توف سبز بلورين، توف سبز، اندزيت، ريوليت، تراورتن، آهك، مرمريت، گرانيت و بازالت به ترتيب برابر 31.76، 33.12، 39.92، 43.14، 48.41، 51.97، 59.66، 62.17 و 75.41 مگپاسكال مي باشد. با افزايش مقاومت فشاري، نتايج آزمون انتقال اصطكاك نيز افزايش داشته بطوريكه براي سنگ هاي مذكور به ترتيب برابر 132.4، 146.9، 155.9، 168.1، 176.3، 185.3، 189.8، 198.5 و 207.9 نيوتن متر مي باشد.