بررسي تطبيقي جاودانگي تناسخي نفس در اسلام و مسيحيت

جاودانگي نفس مسأله‌اي است كه با يكي از آموزه‌هاي بنيادين اديان ابراهيمي (به‌ويژه اسلام و مسيحيت)، يعني معاد و زندگي پس از مرگ گره مي‌خورد. يكي از فرض‌هاي بقاي نفس جاودانگي تناسخي، نفوس انساني است كه در اصطلاح مشهورش، دست‌كم به دو معنا به‌كار مي‌رود: معناي نخست، سير نفس در چرخه تناسخي ابدان است. معناي دوم عبارت است از تناسخ در ساختار معاد جسماني؛ به اين صورت كه نفس در آخرت و رستاخيز هم مانند حيات دنيوي داراي بدني عنصري مناسب با حيات اخروي خواهد بود. در اين مقاله كه به روش توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع اصلي و متون ديني مسيحت و اسلام تدوين شده است به خوبي اثبات مي‌شود كه  هم مسيحيت و هم اسلام  در رد معناي چرخه تناسخ و جايگزيني آن به جاي معاد هماهنگ هستند؛ همچنان‎كه متكلمان مسيحي و مسلمان نيز در دفع آن هم‌نظرند. ولي ظهور آيات فرواني از كتاب مقدس و قرآن كريم و همچنين روايات مأثور از انبياء و اوصياي الهي، در تحقق معاد جسماني به جسم عنصري است؛ يعني معاد جسماني در ساختار تناسخ ملكي شكل مي‌گيرد.