باور بلاگرداني در مثنوي مولانا و ديوان عطار

زمينه و هدف: هدف اصلي اين جستار بررسي و تحليل اَشكال باور بلاگرداني در مثنوي مولانا و ديوان عطار و نيز رسيدن به مفهوم اين آيين از خلال اين آثار گرانقدر ادبيات عرفاني است تا مصاديق اسطوره اي و عاميانۀ اين آيين را در اشعار يادشده استخراج نموده و مورد بررسي و واكاوي قرار داده شود. روش مطالعه: ‌پژوهش حاضر بشكل بنيادي بر پايۀ مطالعات كتابخانه اي و به روش توصيفي- تحليلي انجام شده است. يافته ها: بلاگرداني يك آيين اسطوره اي- مذهبي است كه در ميان اقوام و ملل مختلف با اهداف گوناگون از ديرباز رواج داشته است. بسياري از سنتهاي اسطوره اي و كهن براي دور ماندن از بلايا و يا رفع آن، روشهاي مختلف بلاگرداني را توصيه كرده اند. بلاگرداني آييني است كه در پهنۀ جغرافيايي تمدن بشري قدمتي به گسترۀ تاريخ بشري دارد و يكي از آيينهايي است كه بصورتهاي مختلف در مراسم و جشنها و در ميان اقوام و تمدنهاي گوناگون ديده ميشود. آيين بلاگرداني از چنان ريشه و قدمتي برخوردار است كه حتي ردّپاي آن را در ادبيات كلاسيك ايرا‌ن و در شعر عرفاني مولانا و ‌عطار بوضوح ميتوان يافت. نتيجه گيري: يافته هاي تحقيق حاكي از آن است كه دو شاعر برجستۀ ادبيات عرفاني ايران- مولانا و عطار- به جنبه هاي اسطوره اي آيين بلا‌گرداني كاملاً آشنا و واقف هستند‌ و توانسته اند به هنريترين وجه ممكن آن را در اشعار خويش بكار ببرند. در اين ميان توجه مولانا به باور بلاگرداني و مصاديق آن بيش از عطار است.