ارزيابي ميزان همسويي و مطابقت مباني قرآن شناختي ابن عباس و اهل‌بيت (ع)

عبدالله بن عباس صحابي برجسته پيامبر (ص) و شاگرد حضرت علي(ع) است. با توجه به تصريح خود او به علم آموزي به ويژه أخذ تفسير از حضرت علي(ع) و اهميت آراي وي در شناخت قرآن، به نظر مي رسد كه مطابقت قابل توجهي ميان ديدگاه هاي وي و ائمه(ع) بويژه امام علي(ع) در مباني قرآن شناختي باشد. اين مقاله با به كارگيري روش كتابخانه اي، تجزيه و تحليل متن، ضمن استخراج آن مباني در روايات وي، به بررسي ميزان مطابقت آن با مباني قرآن‌شناختي اهل‌بيت(ع) پرداخته و به اين نتيجه دست يافته كه وي همچون ائمه (ع) معتقد به جمع ميان نزول دفعي و تدريجي، قابل فهم بودن الفاظ قرآن، عصري بودن فهم آن، تأويل پذيري و ذوبطون بودن آن است. اعتقاد به وجود واژگان معرب و لهجه هاي غيرحجازي در قرآن، معناداربودن حروف مقطعه، نسخ برخي آيات از ديگر مباني قرآن شناختي وي مطابق با اهل بيت(ع) است.