بررسي تطبيقي ضوابط تأويل در تفسير عرفاني سوره قدر

اعتقاد به وجود معاني ظاهري و باطني قرآن، يا به عبارت ديگر تفسير و تأويل قرآن از مباحث بحث‌برانگيزي است كه محققان علوم قرآني و اسلامي به آن توجه و اهتمام ويژه‌اي داشته‌اند و به منظور جلوگيري از بدعت و ورود انديشه‌هايي كه با روح شريعت منافات دارد، ضوابط و معيارهايي را براي تأويل عرفاني يا درك حقيقت و باطن قرآن قائل شده‌اند. در پژوهش حاضر سه معيار مهم، شامل ارتباط بين تفسير ظاهري و باطني قرآن، مخالفت‌نداشتن معاني تأويلي با قواعد ديني و مخالفت‌نداشتن معاني تأويلي با عقل منور در تفسير باطني سوره قدر بررسي شده است. نتايج اين بررسي نشان داده است كه معناي باطني سوره قدر با اصول و ضوابط تأويل عرفاني مطابقت دارد، بدين معنا كه معاني ظاهري اين سوره در تفسير باطني‌اش نهفته است و با قواعد دين اسلام و عقل منور مخالفتي ندارد.