جايگاه «صدق» در عرفان اسلامي با تكيه بر آراي عرفاي قرن چهارم و پنجم

يكي از مباحث مهم در حوزه اخلاق اسلامي «صدق» است كه در زندگي مادي‌معنوي و فردي‌اجتماعي آدمي تأثير مستقيم، و با اعتقادات انسان در توحيد نظري ارتباط تنگاتنگ دارد. آيات و روايات اسلامي جايگاه بس والايي براي مقام «صدق» قائل‌اند. عرفاي مسلمان راستين، كه خاستگاه نظري و عملي‌شان برخاسته از اين دو منبع است، دست‌يابي به اين مقام را براي همه سالكان، چه سالك در راه و چه سالك واصل و ...، بايسته دانسته‌اند. عارفان با استنادهاي وحياني درباره معناي «صدق»، «صديق»، اقسام «صدق»، مراتب و آثار آن مباحث ارزشمندي را بيان كرده‌اند. از منظر آنان، چنانچه سالك به «تطبيق ظاهر و باطن امور با حقيقت» دست يابد، مي‌تواند كمالات سلوكي ديگر را كسب كند. زيرا منازل عرفاني هر يك به گونه‌اي وابسته به صدق‌اند. بنابراين، «صدق» به عنوان يك مقام، پايه و اساس براي ديگر منازل عرفاني محسوب مي‌شود. از موانع و آفات متعدد بر سر راه رسيدن به اين مقام والاي رحيمي الاهي «كذب» است. در اين جستار نقش مقام «صدق» در سير و سلوك عرفاني از منظر عرفاي مسلمان قرن چهارم و پنجم واكاوي شده است. در اين جستار نقش مقام«صدق» در سير و سلوك عرفاني از منظر عرفاي مسلمان واكاوي شده است.