عرضۀ مدلي پارادايميك از ارتباط مراقبتي معلم- دانش‌آموز در مدارس ابتدايي

اين مطالعه با هدف عرضۀ مدلي كيفي از ارتباط مراقبتي معلم- دانش‌آموز در مدارس ابتدايي شهر كرمانشاه صورت گرفته و بدين منظور، از پارادايم كيفي و تئوري زمينه‌اي، و مصاحبة نيمه‌ساختاريافته و عميق با معلمان توانمند و داراي مدارك تحصيلي عالي در مدارس مختلف اين شهر در سال تحصيلي 1400-1399 استفاده شده است. مشاركت‌كنندگان در اين پژوهش تا مرحلة اشباع نظري، پانزده نفر بودند. براساس نتايج به‌دست‌آمده، عوامل زمينه‌ساز ارتباط مراقبتي معلم- دانش‌آموز عبارت‌اند از: فعاليت‌هاي فوق‌برنامه، تقويت ظرفيت‌هاي آموزش و يادگيري، توانايي تدريس و تسلط بر مهارت‌هاي حرفه‌اي، پذيرش دانش‌آموزان و اهميت‌دادن به آن‌ها، نوانديشي در آموزش و يادگيري، و ويژگي‌هاي فردي دانش‌آموزان. راهبردهاي ايجاد اين‌گونه ارتباط، مشتمل بر اين موارد است: ايجاد زمينه‌هاي ارتباطي، گسترش‌دادن ظرفيت‌هاي ارتباطي، محيط يادگيري فعال، شناخت و درك متقابل، نقد و ارزيابي، مشاركت و همكاري تيمي، و ارتباط عاطفي مثبت. ازجمله پيامدهاي موردانتظار در ارتباط مراقبتي معلم- دانش‌آموز، تحكيم روابط و رشد، خلاقيت و سلامت، پذيرش و رشد مهارت‌ها، ايجاد محيط يادگيري ايمن و مؤثر، و درنهايت، مسئوليت‌پذيري و پشتيباني در دو گروه معلمان و دانش‌آموزان را مي‌توان نام برد؛ همچنين ضعف زيرساخت‌ها و منابع، مشكلات عاطفي و روان‌شناختي، مشكلات فردي و فرهنگي، و موانع مرتبط با معلمان، ازجمله عواملي هستند كه در ايجاد ارتباط مراقبتي، اختلال ايجاد مي‌كنند و مانع شكل‌گيري چنين ارتباطي در مدارس مي‌شوند. يكپارچه‌كردن مقوله‌هاي شناسايي‌شده براساس روابط آن‌ها درقالب اين مدل پارادايميك مي‌تواند الگويي مفيد و مؤثر براي ارتقادادن سطوح ارتباطي معلم- دانش‌آموز در مدارس باشد.