اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر تنظيم هيجان و خودكنترلي ورزشكاران جودو

هدف از اين مطالعه بررسي اثرات واقعيت درماني بر روي تنظيم هيجان و خودكنترلي ورزشكاران جودو بود. پژوهش از نوع شبه آزمايشي و پيش آزمون– پس آزمون مي باشد. به اين منظور، 50 جودوكار با دامنه سني 25-18 سال به به روش تمام شمار و به طور تصادفي در دو گروه آزمايشي (25نفر) و گروه گواه (25 نفر) گمارده شدند. براي جمع آوري داده، پرسشنامه‌هاي تنظيم هيجان گارنفسكي و همكاران (2001) و كنترل هيجان تانجي و همكاران (2004) مورد استفاده قرار گرفتند. نتايج تحليل واريانس چند متغيره با اندازه‌گيري‌هاي مكرر (MANOVA) نشا ن داد كه گروه آزمايش در رابطه با تنظيم هيجان و خود‌كنترلي نسبت به گروه گواه به طور معناداري عملكرد بهتري داشت. يافته‌هاي تحقيق موثر بودن آموزش واقعيت‌درماني را تصديق كرد. با توجه به نتايج پژوهش، به نظر مي‌رسد آموزش مفاهيم واقعيت درماني مي‌تواند موجب بهبود تنظيم هيجان و خودكنترلي براي دستيابي به موفقيت‌هاي ورزشي شود.