تحليل كرونوتوپ خانه در رمان چراغ ها را من خاموش مي كنم اثر زويا پيرزاد

اين مقاله قصد دارد به اين مسئله اساسي پاسخ دهد كه چگونه كرونوتوپ به‌‌عنوان ابزار تحليل متن امكا‌ن‌هاي جديدي را به روي تأويل‌گر مي‌گشايد. مفهوم كرونوتوپ كه اساساً ناظر به پيوستار زمان و مكان در ادبيات و هنر است، بر اين حقيقت استوار است كه زمان و مكان صرفاً مقولات زماني و مكاني قلمداد نمي‌شوند، بلكه دلالت‌مندند و داراي ارزش‌هايي كه به آنها پيوسته ‌است. اين نوشتار بر پايه روشي توصيفي تحليلي در دو بخش تنظيم شده‌است. در بخش نخست عناصر اساسي شبكه مفهومي شكل‌دهنده ساختار بحث ميخاييل باختين درباره كرونوتوپ تشريح و تعريف مي‌شود. در بخش دوم نيز ايده كرونوتوپ خانه كه با تكيه بر آراءِ باختين ابداع شده‌است، در بررسي رمان چراغ‌ها را من خاموش مي‌كنم اثر زويا پيرزاد به‌كار بسته خواهد شد. ذيل كرونوتوپ مذكور (به‌عنوان كرونوتوپ بنيادي داستان)، كرونوتوپ‌هاي اتاق پذيرايي و آشپزخانه كه در پيوند معناداري با كرونوتوپ خانه‌اند نيز بررسي خواهند شد. درضمن نشان داده خواهد شد كه در طرح داستان و نيز تفسير آن، كرونوتوپ خانه با كرونوتوپ‌هاي مهم آستانه و ديدار برهم‌كنشي معناساز برقرار مي‌كند؛ هم چنين كرونوتوپ خانه با مهياساختن فضايي سازگار براي وقوع رويدادها، طرح داستان، برون‌فكني ذهنيات و احوال دروني شخصيت‌ها را آشكار مي‌سازد و اين رويدادها به ياري نشانه‌هاي زماني است كه امكان و مجال بيان مي‌يابند.