«تئوري» و «داستان» به‌مثابه دو فرم زباني بنيادين براي تاريخ‌نويسي؛ نگاهي پديدارشناسانه اگزيستانسياليستي

فرم زبان يا چگونگي سخن گفتن ما در باب جهان (گذشته) امري خنثي و بي‌اهميت نيست. نقد فرماليستي، از نوعي كه در نوشتار حاضر رخ مي‌دهد، نشان خواهد داد كه اين فرم انتخابي ما، يا غالباً تحميل‌شده بر ما فراتر از موضوعات و غايت و روش و رويكرد تحقيق تاريخي تعيين‌كننده و سرنوشت‌ساز است. در اثر حاضر، دو فرم بنيادين براي گفتن از مقطعي در گذشته انساني معرفي مي‌شود: فرم تئوريك و فرم داستاني. اين مطالعه فرماليستي فاشيسمِ همواره زورآور زبان را به رسميت شناخته و تا حد نهايت جدي مي‌گيرد؛ با وجود اين، مي‌كوشد تا به فرم متناسب با مطالعه تاريخي دست يابد، يعني آن فرم زباني را كه قادر باشد راهي براي گريز از ميل مفرط و ذاتي ذهن و زبان آدمي براي ازآن‌خودسازي ديگري و كشتن او بيابد. با بهره‌گيري از آراءِ انديشمندان پديدارشناس و اگزيستانسياليست، مي‌توان فرمي داستاني را كه قادر به گفتن از تجربه حسّي و ازلي انسان، در جهان بودگي او، و مقاوم در برابر ميل ما به از آن خودسازي انسان زيسته در گذشته باشد معرفي كرد.