نوآوري‌هاي علامه طباطبايي در فلسفه عمل واقع‌گرايانه

چيستي و چگونگي بروز رفتار ارادي از انسان، يكي از بنيادي ترين مباني انسان شناختي است كه مي‌تواند در شاخه‌هاي مختلف علوم انساني سرنوشت بسياري از توصيفات و تجويزات در باب زندگي انسان را دستخوش تغيير و تحول كند، امّا از همه بيشتر دانش اخلاق اسلامي و تربيت برآمده از آن نيازمند تبيين دقيق فرآيند اراده و عمل در انسان است.  اين مقاله ابتدا نيم‌نگاهي به جريان هاي علمي رايج در اين حوزه دارد و سپس با روش تبييني و تحليلي و كتابخانه‌اي به ديدگاه علامه طباطبايي و امتيازات اين ديدگاه نسبت به ساير نظريّات بديل خواهد پرداخت، ديدگاهي كه توانسته است با تكيه بر پديده رواني اذعان و بسط و تحليل آن در فلسفه عمل، گونه‌اي بديع از ارتباط جهان درون و بيرون انسان را در فضاي فلسفه عمل تبيين كند كه به رغم برخورداري از نقاط قوت ساير ديدگاه ها،بدون افتادن در دام اراده‌گرايي و نسبي‌انديشي، اقتضائات واقع گرا بودن اخلاق اسلامي را نيز تأمين كند.