بررسي ريشه هاي طبيعت گرايي روش شناختي در الهيات مسيحي در قرون وسطاي متأخر

يكي از مباني علم نوين، طبيعت­ گرايي روش­ شناختي است. باور رايج اين است كه اين مبناي علم نوين، همزاد خود علم بوده و ازاينرو در انقلاب علمي پديدار گشته است؛ لكن بررسي­ هاي تاريخي نشان ميدهد كه طبيعت­ گرايي روش­ شناختي نه در بحبوحه ظهور علم جديد در انقلاب علمي، بلكه در منازعات الهياتي قرون وسطاي متأخر متولد شده است. اين نكته از جهت روشن كردن رابط ه­اي كه علم و دين در طول تاريخ مغرب زمين داشته اند حائز اهميت است. شواهدي حاكي از آن است كه متألهان مسيحي با انگيزه ­هاي الهياتي، مسائلي را مطرح كردند كه بستر مناسبي را براي پيدايش طبيعت­ گرايي روش­ شناختي به وجود آورد. از خلال اين بررسي آشكار خواهد شد كه در اين عصر سه عامل مهم كه با انگيزه­هاي الهياتي همراه بودند در به وجود آمدن طبيعت­ گرايي روش ­شناختي مؤثر واقع شدند: تبيين ويژه از رابطه خالق و مخلوق، تفكيك حوزه دين و علم، تأكيد بر تجربه­ گرايي و روش كمي. در ضمن اين تحليل رابطه تجربه‌گرايي و الهيات مسيحي در قرون وسطاي متأخر روشن خواهد شد.