بررسي ضرورت كاربست پژوهش‌هاي ميان‌رشته‌اي در مطالعات علوم اسلامي

مطالعة روش تحقيق علوم اسلامي در گذر تاريخ، بيانگر اين حقيقت است كه آن علوم، عليرغم دستاوردهاي درخشان علمي و فرهنگي فراوان، با چالشهاي چندي، از جمله حصرگرايي و تحويلانگاري در تبيين موضوع مواجه بودهاند.، اما امروزه ديگر، شناخت عالمانه، دقيق و روشمند اين علوم از يك جهت خاص يا يك زاوية محدود و محصور، امكانپذير نيست؛ زيرا اين علوم با مفاهيم پيچيده وگوناگون ديني، فلسفي، كلامي، اخلاقي، عرفاني، ادبي، زباني، روانشناختي، جامعهشناسي، فرهنگي، انسانشناسي و... در ارتباط هستند و شناخت كامل يكي از اين حوزه­ها بدون آگاهي از ارتباط و پيوند آن با ديگر قلمرو­ها ناممكن است. اين پژوهش توصيفي- تحليلي به بررسي ضرورت و اهميّت كاربست مطالعات ميان رشته­ اي در علوم اسلامي مي­ پردازد و يافتة اساسي آن، چنين است كه مطالعات ميان رشته­ اي مي­تواند از طريق «گفت وگوهاي فعال» و «تأثيرگذار»، به عنوان يك افق نوين و گسترده در قلمرو اين علوم مطرح شود و با نگاه «كلّي»، «منسجم»، «تركيبي» و«تلفيقي»، خود را به عنوان جايگزين روش­ هاي پژوهشي سنّتي در عرصه علوم اسلامي معرّفي نمايد و خوني تازه در رگهاي اين علوم، جاري سازد.