روش هاي خيرخواهي در جامعه اسلامي با تأكيد بر نهج البلاغه

خيرخواهي در جامعه اسلامي از اهميت زيادي برخوردار است. سيره و كلام اميرالمؤمنين(ع) در گسترش آن در جامعه اسلامي به عنوان حاكم معصوم پس از رسول خدا(ص) نقش اساسي داشته است. خيرخواهي يكي از حقوق متقابل ميان زمامداران و مردم است كه هريك از طرفين بايد در مقام عمل به وظيفه خود عمل كنند. اين مقاله در پي پاسخ به اين پرسش است كه روش­هاي گسترش خيرخواهي در جامعه در سيره علوي با تأكيد بر نهج­ البلاغه كدام اند؟ اين پژوهش به سه روش؛ خيرخواهي قلبي، زباني و عملي دست يافته است. هركدام از آنها نيز در مقام عمل، روش­ هايي دارند. خيرخواهي قلبي داراي روش­ هايي مانند امر به معروف و نهي از منكر قلبي، دعا و محبت است. خيرخواهي زباني داراي روش ­هايي مانند ارائه الگو، انتقاد، تشويق و تنبيه است. از روش هاي دسته سوم نيز مي‌توان به امر به معروف و نهي از منكر ديگران در مرحله عمل و مدارا كردن با ديگران اشاره كرد. اين مقاله به روش توصيفي ـ تحليلي و نيز اجتهادي ـ اكتشافي به سامان رسيده است.