مدل يابي ساختاري شدت اختلال نارسايي توجه/فزون‌كنشي بر اساس عملكرد خانواده و تمايز يافتگي خود: نقش ميانجي رضايت زناشويي مادران

مقدمه: نارسايي توجه / فزون‌كنشي شايع ترين اختلال رفتاري در سنين كودكي و نوجواني است، و حدود ۳٪ تا ۵٪ كودكان قبل از هفت سالگي به آن مبتلا مي‌شوند. اين عارضه بيشتر در دوران ابتدايي مدرسه براي كودكان و در هنگام بلوغ رخ مي‌دهد و با افزايش سن بسياري از افراد مبتلا بهتر مي‌شوند. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي رضايت زناشويي در رابطه بين عملكرد خانواده و خود تمايزيافتگي مادران با شدت اختلال نارسايي توجه / فزون‌كنشي كودكان شهر تهران بود.روش: در اين مطالعه همبستگي، جامعه آماري را كليه كودكان دختر بيش فعال به همراه مادران آن­ها در شهر تهران در سال 1400 تشكيل دادند. به روش نمونه­ گيري هدفمند تعداد 210 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش عبارت بود از: پرسشنامه‌هاي عملكرد خانواده مك مستر، خود تمايزيافتگي اسكورن و اسميت، شدت اختلال نارسايي توجه/فزون‌كنشي كانرز، ارهاد و اسپارو و رضايت زناشويي انريچ از السون، فورنير و دراكمن بودند. ارزيابي مدل پيشنهادي با استفاده از روش مدل­ يابي معادلات ساختاري انجام گرفت. يافته ها: نتايج مسيرهاي مستقيم معناداري را به جز مسير عملكرد خانواده با شدت اختلال نارسايي توجه/ فزون‌كنشي نشان داد. همچنين، مسيرهاي غيرمستقيم عملكرد خانواده با شدت اختلال نارسايي توجه/ فزون‌كنشي با نقش واسطه رضايت زناشويي و نيز رابطه خود تمايزيافتگي با شدت اختلال نارسايي توجه / فزون‌كنشي با نقش واسطه‌اي رضايت زناشويي معنادار شدند.نتيجه­ گيري: بر اساس نتايج اين پژوهش، الگوي پيشنهادي از برازش مطلوبي برخوردار بود و گام مهمي در جهت شناخت عوامل مؤثر بر شدت اختلال نارسايي توجه / فزون‌كنشي كودكان محسوب مي‌شود.