پيش بيني نشانه هاي افسردگي براساس روان رنجورخويي با توجه به نقش ميانجي تاب آوري و ذهن آگاهي

مقدمه: امروزه يكي از مشكلات شايع و اساسي جوامع افسردگي است. افسردگي علاوه بر شيوع و نرخ عود بالا، هزينه‌هاي اقتصادي بسياري هم به دنبال دارد. حتي وجود چند علامت خفيف از علائم افسردگي نيز مي‌تواند منجر به كاهش معناداري در عملكرد افراد و ضعف وضعيت سلامت جسماني و رواني شود. از اين رو پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني نشانه‌هاي افسردگي بر‌اساس روان‌رنجورخويي با متغيرهاي ميانجي تاب‌آوري و ذهن‌آگاهي انجام شد.روش: پژوهش حاضر يك طرح همبستگي مبتني بر روابط ساختاري، مدل‌سازي معادلات ساختاري است. جامعه‌ي مورد مطالعه، دانشجويان مشغول به تحصيل در سال تحصيلي 99-1398 در دانشگاه قم بوده كه 266 دانشجو به صورت در‌دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. شركت‌كنندگان پرسشنامه‌ي افسردگي بك ويرايش دوم(BDI-II)، مقياس تاب‌آوري كانر_ ديويدسون(CD-RISC)، پرسشنامه پنج‌وجهي ذهن‌آگاهي(FFMQ) و خرده‌‌مقياس روان‌رنجورخويي مقياس پنج عاملي شخصيت نئو(NEO) را به صورت اينترنتي تكميل كردند. در پايان، داده‌ها توسط نرم‌افزارهاي SPSSوPLS تحليل شد. يافته‌ها: نتايج ارتباط بين نشانه‌هاي افسردگي را با متغيرهاي روان‌رنجورخويي، تاب‌آوري و ذهن‌آگاهي تاييد كردند. همچنين نتايج نشان دادند روا‌ن‌رنجورخويي نيز با تاب‌آوري و ذهن‌آگاهي رابطه معناداري دارد. همچنين مدل پژوهش كه عبارت است از پيش‌بيني نشانه‌هاي افسردگي بر‌اساس روان‌رنجورخويي با متغيرهاي ميانجي تاب‌آوري و ذهن‌آگاهي با برازش 0.90 تاييد شد. نتيجه‌گيري: بنابر نتايج اين پژوهش، ذهن‌آگاهي و تاب‌آوري رابطه‌ي نشانه‌هاي افسردگي و روان‌رنجورخويي را ميانجي‌گري مي-كنند. بر اين اساس مي‌توان از نتايج پژوهش حاضر در پيشگيري از ابتلا به نشانه‌هاي افسردگي و همچنين درمان آن سود جست.