اثربخشي آموزش ذهني سازي بر ظرفيت ذهني سازي و رضايت زناشويي در متاهلين ايراني ناراضي

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسي تاثيرآموزش مبتني بر ذهني‌سازي بر ارتقاء ظرفيت ذهني‌سازي و رضايت زناشويي در افراد متاهل ناراضي ايراني بود. روش: پژوهش حاضر در چارچوب طرح‌هاي آزمايشي تك موردي قرار مي‌گيرد. شركت‌كنندگان در اين مطالعه 3 فرد متاهل و دانشجو دانشگاه تربيت مدرس بودند. هر سه شركت‌كننده دوره آموزش مبتني بر ذهني‌سازي را در طول 12 جلسه 1ساعت و 30دقيقه‌اي سپري كردند. هر يك از شركت كننده‌ها 9 مرتبه (سه مرتبه خط پايه، پنج مرتبه طي آموزش و يك دوره پيگيري يك ماهه) به وسيله‌ي مقياس هاي ذهني‌سازي، رضايت زناشويي و كاركردتاملي ارزيابي شدند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل ديداري درون و برون موقعيتي داده ها استفاده شد.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد آموزش مبتني بر ذهني‌سازي بر ارتقاءظرفيت ذهني‌سازي با ضريب تاثير 0.36 و سطح معناداري (P 0/05) و بر رضايت زناشويي با ضريب تاثير 0.85 و سطح معناداري (P 0/05) مؤثر است. نتيجه‌گيري: مي‌توان نتيجه گرفت بسياري از تعارض‌هاي ارتباطي زوجين ، ناشي از نقص در ظرفيت ذهني‌سازي و هشيارسازي زوجين در جريان آموزش در كاهش اين تعارض‌ها بسيار مؤثر است. نتايج پژوهش حاضر بر استفاده از آموزش‌هاي روانشناختي ذهني‌سازي در الگوهاي ارتباطي متاهلين ناراضي ايراني تأكيد دارد.