تأثير نحوه انجام رفتار منجر به قتل در عمدي بودن قتل

مطابق بند الف ماده290 قانون مجازات اسلامي مصوب 1392، چنانچه فردي با انجام كاري قصد كشتن كسي را داشته و قتل هم در عمل اتفاق بيافتد، نوع وسيله يا نحوه‌ي رفتار ارتكابي در تحقق قتل، نقشي نداشته و قتل، عمدي محسوب مي‌شود. مبناي فقهي ماده مزبور رأي مشهور فقهاست. در مقابل رأي مشهور، جمهور فقهاي اهل تسنن و برخي از فقيهان اماميه معتقدند اگر وسيله يا رفتار ارتكابي نوعاً كشنده نباشد، چنين قتلي عمدي محسوب نشده و شبه عمد مي‌باشد. مقاله حاضر به تشريح دو ديدگاه بالا و ذكر ادله ايشان پرداخته و به روش فقهي اجتهادي  بر ترجيح نظر غيرمشهور استدلال كرده و پيشنهاد اصلاح بند الف ماده 290 را داده است كه با عنايت به كاستن از موارد قصاص و اعدام، اقدامي شايسته مي‌باشد. براساس دستاوردهاي مقاله اگر قاتل در رفتار خود عامد بوده و قتل هم اتفاق بيفتد، چنين قتلي در صورتي عمدي است كه وسيله يا رفتار ارتكابي نوعاً كشنده باشد و در غير اين‌صورت قتل شبه عمدي خواهد بود،