تاثير فعاليت استقامتي بر بيان ژن پروتئين-1 متصل به گيرنده هورمون تري‌يدوتيرونين در عضلات قلبي و اسكلتي

زمينه و هدف: فعاليت استقامتي از طريق تغيير در ترشح هورمون ها و گيرنده هاي مرتبط بر عضلات تاثير مي گذارد. هدف اين مطالعه بررسي تاثير فعاليت استقامتي بر بيان ژن Thrap-1 در بافت قلب و عضلات اسكلتي در موش هاي نر نژاد ويستار بود. روش كار: آزمودني هاي اين پژوهش تجربي 14 موش صحرايي (با ميانگين وزني 34±234 گرم) بودند كه در شرايط طبيعي (دسترسي آزاد به آب و غذا، چرخه تاريكي و روشنايي، دما و رطوبت مناسب) نگهداري و به صورت تصادفي به دو گروه كنترل (7 سر) و تجربي (7 سر) تقسيم شدند. گروه تجربي 6 جلسه در هفته، با سرعت 30 متر در دقيقه به مدت 14 هفته فعاليت استقامتي داشتند. 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني، بي هوش و در شرايط استريل تشريح شدند، با استفاده از روشReal time RT-PCR ميزان بيان ژن پروتئين1- متصل به گيرنده هورمون تري يدوتيرونين در بافت قلب، عضله بازكننده دراز انگشتان (EDL) و عضله نعلي اندازه گيري شد. در نهايت از آزمون آماري تي براي ارزيابي اطلاعات استفاده شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه فعاليت استقامتي ميزان بيان ژن پروتئين-1 متصل به گيرنده هورمون تري يدوتيرونين در عضله نعلي (0/001=p) و در عضله قلب (0/001=p) را به طور معني داري افزايش مي دهد، در صورتي كه تاثير معني داري بر بيان اين ژن در عضلات تند انقباض (0/508=p) ندارد. نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه فعاليت استقامتي بيان ژن پروتئين1- متصل به گيرنده هورمون تري يدوتيرونين در عضلات كندانقباض (بافت قلب و عضله نعلي) را بيشتر از عضلات تندانقباض تحت تاثير قرار مي دهد.