بررسي شيوع اختلالات اسكلتي-عضلاني در دندان‌پزشكان عمومي سطح شهر ايلام در سال 1399

مقدمه و هدف: دندان‌پزشكان به علت ويژگي‌هاي شغلي خود در معرض خطر بيشتري جهت ابتلا به اختلالات اسكلتي-عضلاني قرار دارند. هدف از مطالعه حاضر بررسي توزيع و شدت درد اسكلتي–عضلاني در نقاط مختلف بدن در بين دندان‌پزشكان عمومي شهر ايلام در سال 1399 است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصيفي-مقطعي است به منظور جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه نورديك استفاده شد. دندان‌پزشكاني كه معيارهاي ورود به مطالعه را داشتند، شامل: دارا بودن حداقل 2 سال سابقه كار در حرفه دندان‌پزشكي عمومي و نداشتن مدرك تخصصي دندانپزشكي مورد ارزيابي قرار گرفتند. همچنين اطلاعات دموگرافيك از طريق پرسشنامه خودگزارشي جمع آوري شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 18 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج: آزمودني‌ها شامل 33 مرد و 20 زن با ميانگين سني 36-26 سال و ميانگين سابقه كاري 10-2 سال بودند. ميزان فعاليت آنها 7/84 ساعت در روز و تعداد ويزيت 10/47 نفر بود و BMI آنها 23/13 گزارش شد. نتايج ارزيابي نمره ارزيابي سريع كل بدن (REBA) نشان داد كه به ترتيب 43/4 درصد در محدوده ريسك بالا و تغيير در آينده نزديك، 30/2 درصد در محدوده ريسك متوسط و نياز به تغيير، 17 درصد از دندان‌پزشكان در محدوده ريسك بسيار بالا و سطح اقدامات اصلاحي سريعا نياز به تغيير، 3/8 درصد در محدوده ريسك كم و احتمال نياز به تغيير قرار داشتند. همچنين بيشترين فراواني درد در 12 ماه گذشته مربوط به ناحيه گردن با 52/8 درصد بود. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه ميزان شيوع و سطح ريسك بروز اختلالات اسكلتي-عضلاني در دندان‌پزشكان در سطح بالايي قرار دارد. به منظور كاهش ميزان بروز اختلالات، انجام اقدامات اصلاحي هر چه سريعتر در آينده نزديك ضروري به نظر مي‌رسد.