تحليل انتقادي راه‌هاي جواز مصافحه زن و مرد نامحرم

در دين اسلام حساسيت فراواني درباره روابط زن و مرد نامحرم وجود دارد. مصافحه يا دست‌دادن با نامحرم از رفتارهايي است كه حرمت آن مورد تصريح روايات است و سنجه‌هاي حرمت را به عناوين ديگر نيز دارد. بااين‌حال، در سال‌هاي اخير به‌دليل فراگير شدن اين عمل، تلاش‌هايي براي حكم به جواز آن از طريق عناوين ثانوي (حرج و اضطرار) و نيز مجاز دانستن دست‌دادن باوجود حائل، انجام گرفته است. پژوهش حاضر باهدف نقد و بررسي استثنائات حرمت مصافحه با نامحرم ازنظر سازگاري با مباني و احكام شريعت به‌شيوه تحليلي- اسنادي انجام شد. بدين‌منظور كليه منابع مكتوب مربوط به ضوابط ارتباط با نامحرم و وجود سنجه‌هاي حرمت در مصافحه با نامحرم مورد بررسي قرار گرفت و حكم شرعي آن در صورت وجود حائل و نيز در شرايط عارض شدن عناوين ثانويه بررسي و فتاواي دال بر جواز آن نقد شد. نتايج بررسي‌ها نشان داد كه كليت جواز مصافحه با نامحرم باوجود حائل پذيرفتني نيست و استناد به قواعد ثانويه لزوماً نمي‌‌تواند موجب حكم به حليت عمل ياد شده شود؛ به‌ويژه آنكه قاعده لاحرج به‌طوركلي نمي‌‌تواند رافع حكم حرمت باشد و بيشتر مصاديق مبتلابه نيز صلاحيت موضوع واقع شدن براي قاعده‌ اضطرار را ندارند.