اثر فعاليت بدني و واقعيت مجازي بر تعادل كاركردي كودكان فلج مغزي همي پالژي اسپاستيك

تعادل عنصري حياتي در كودكان فلج مغزي مي باشد و انتخاب راهكارهاي تمريني موثر در نيل به آن از اهميت بالايي برخوردار مي باشد. به منظور بررسي تعادل كودكان فلج مغزي از روش مداخله تمريني فعاليت بدني و واقعيت مجازي استفاده شد. از طرح پيش آزمون – پس آزمون با گروه كنترل و آزمون تعقيبي بر روي 15 كودك فلج مغزي اسپاستيك (همي پالژي) (12-6 سال) از مدرسه استثنايي گلها در شيراز استفاده شد. نمونه ها به صورت تصادفي در دو گروه تجربي؛ فعاليت بدني (5 نفر) با برنامه تمرينات ايروبيك، مهارتهاي تعادل، مهارتهاي توپي و واقعيت مجازي با برنامه باز هاي واقعيت مجازي با سيستم ايكس باكس كينكت (5 نفر) و گروه كنترل معاف از مداخلات تمريني (5 نفر) تقسيم شدند. مداخلات تمريني در گروه هاي تجربي به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته انجام شد. به منظور ارزيابي تعادل از مقياس تعادل كاركردي كودكان در مراحل پيش آزمون (دو هفته قبل و يك روز قبل از مداخله)، پس آزمون (يك روز پس از اتمام مداخله) و آزمون تعقيبي (4 هفته بعد از پس آزمون) استفاده شد. از آزمون تحليل كوواريانس يك-طرفه آنكوا (ANCOVA) و آزمون تعقيبي بونفروني در تحليل آماري استفاده شد و سطح معناداري 0.05 در نظر گرفته شد. از نظر آماري بهبود معناداري در تعادل كودكان در گروههاي تجربي نسبت به كنترل و برتري واقعيت مجازي نسبت به گروه فعاليت بدني گزارش شد. در نتيجه واقعيت مجازي به عنوان مداخله تمريني برتر، در بهبود تعادل كودكان فلج مغزي موثر مي باشد.