تاثير تمرينات ايروبيك در آب و خشكي بر تحريك پذيري حسي بيماران ديابتي نوع دو

نوروپاتي محيطي مهمترين عامل مستعدكننده بروز ضايعات پا و قطع عضو در ديابت است. هدف از پژوهش حاضر، بررسي تاثير تمرينات ايروبيك در آب و خشكي بر تحريك پذيري حسي كف دست و كف پاي بيماران ديابتي نوع دو بود. 24 شركت كننده بصورت تصادفي در سه گروه هشت نفري (كنترل، ايروبيك در خشكي و ايروبيك در آب) قرار گرفتند. پروتكل تمريني در12 هفته و مجموع 24 جلسه تمرين 60 دقيقه‌اي، بصورت پيشرونده انجام شد. قبل و بعد از دوره تمريني شاخص هاي تحريكي نقاط مشخص كف دست و كف پاي بيماران بوسيله دستگاه نروتزيومتر اندازه‌گيري و ثبت شد. جهت تحليل داده‌ها از آزمون مانكوا و تي وابسته استفاده شد. نتايج آزمون مانكوا براي مقايسه-هاي بين گروهي در پس آزمون، اختلاف معني‌داري در هيچ يك از متغيرهاي تحريك پذيري در كف پا و دست بين گروه‌ها نشان نداد (0.05≤P). نتايج مقايسه‌هاي درون‌گروهي با استفاده از آزمون تي وابسته نشان داد تمرينات ايروبيك در آب تأثير معني‌داري در نمرات تحريك‌پذيري حسي كف دست و كف پاي بيماران ديابتي دارد (0.05≥P). با اين وجود، اين تأثير معني‌دار فقط در نمرات كف پاي گروه تمرين ايروبيك در خشكي ديده شد (0.05≥P)؛ هم‌چنين گروه كنترل تفاوت معني‌داري در هيچ يك از متغيرها از پيش تا پس آزمون نشان نداد (0.05≤P). بنابراين، تمرينات ايروبيك در آب به علت ايجاد فشارهاي هيدرواستاتيك، مي‌تواند اثرگذاري بيشتري نسبت به ايروبيك در خشكي بر روي گيرنده‌هاي عصبي پاياني كف دست و كف پاي بيماران ديابتي داشته باشد. و باعث افزايش جريان هاي عصبي و تحريك پذيري حسي در اندام ها شود.