تدوين مدل نقش دشواري تنظيم هيجان و عدم تحمل پريشاني با خشونت خانگي عليه زنان در زوجين مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره: نقش واسطه‌اي تعارض زناشويي

زمينه و هدف: شايع‌ترين شكل خشونت عليه زنان، خشونت خانگي، همراه با بيشترين احتمال تكرار و بيشترين عوارض اجتماعي، رواني و اقتصادي است كه غالباً توسط نزديك‌ترين افراد خانواده رخ مي‌دهد. هدف از پژوهش حاضر تدوين مدل دشواري تنظيم هيجان و عدم تحمل پريشاني با خشونت خانگي عليه زنان در زوجين مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره شهر سنندج با توجه به نقش واسطه‌اي تعارض زناشويي است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع بنيادي بوده و مبتني بر روش‌هاي توصيفي – زمينه‌يابي است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه‌ي زنان مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره سطح شهر سنندج در سال 98-99 است. روش نمونه‌گيري در دسترس بود كه 300 نفر درمجموع انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه خشونت خانگي عليه زنان محسني تبريزي و همكاران(1389)، پرسشنامه عدم تحمل پريشاني سيمونز و گاهر(2005)، پرسشنامه دشواري‌هاي تنظيم هيجاني و پرسشنامه تعارض زناشويي براتي و ثنايي(1375) استفاده شد. جهت آزمون فرضيه‌هاي پژوهش از معادلات ساختاري توسط نرم‌افزار PLS-3 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج تحليل داده‌ها نشان از اين داشت كه دشواري تنظيم هيجان بر خشونت خانگي عليه زنان به ‌اندازه‌ي(8/220)، عدم تحمل پريشاني بر خشونت خانگي عليه زنان به ‌اندازه‌ي(4/081) و تعارض زناشويي بر خشونت خانگي عليه زنان به ‌اندازه‌ي(4/641) اثر مستقيم داشته است. همچنين فرضيات پژوهش نشان‌دهنده‌ي اثر غيرمستقيم دشواري تنظيم هيجاني از طريق تعارض زناشويي بر خشونت خانگي عليه زنان(4/347) و اثر غيرمستقيم عدم تحمل پريشاني از طريق تعارض زناشويي بر خشونت خانگي عليه زنان(4/798) داشت. نتيجه‌گيري: نتايج آزمون ميانجي نشان از اين داشت كه تعارض زناشويي به‌عنوان واسطه عمل مي‌كند. درواقع به‌عنوان عاملي تحريك‌كننده براي صورت گرفتن خشونت عليه زنان به شمار مي‌رود.