تحليل گفتماني سياست خارجي دولت سيزدهم

آمدوشد دولت‏‌هاي مختلف ظهوريافته پس از انقلاب اسلامي، نشان‏‌دهنده واقعي بودن تغييرات در سياست خارجي در عين حفظ برخي اصول ثابت است. روي كار آمدن دولت سيزدهم نيز حامل برخي عناصر جديد يا دست‏‌كم روايت‏‌هاي جديد از اصول مزبور است. بر اين اساس، سياست خارجي دولت سيزدهم به مثابه يك گفتمان، حامل و حاوي عناصر خاصي است كه آن را از گفتمان‏‌هاي قبل و بعد از خود متمايز مي‏‏‌سازد.  هدف از اين مقاله بررسي مهم‏ترين عناصر و دقايق سياست خارجي دولت ابراهيم رئيسي در چارچوب روش تحليل گفتمان است. پرسش مقاله آن  است كه چگونه مي‏‌توان سياست خارجي دولت سيزدهم را در قالب منظومه گفتماني ارنستو لاكلاو و شانتال موف، مفهوم‏‌سازي كرد؟ در اين راستا، «انقلابي‌گرايي عملگرا»  يا به تعبير ديگر «چندجانبه‏‌گرايي عدالت‏‌محور» به مثابه نقطه كانوني(دال مركزي) گفتمان سياست خارجي دولت مزبور در نظر گرفته مي‏‌شود كه به عناصر پيراموني خود از قبيلِ: راهبرد خنثي‏‌سازي تحريم و متوازن‏‌سازي هوشمند روابط خارجي اقتصادي و سياسي از طريق دو مكانيسم استراتژي «نگاه به شرق» و «سياست همسايگي»، و همچنين راهبرد مقاومت، پي‏‌ريزي نظام بين‏‌الملل عادلانه مبتني بر چندجانبه‏‌گرايي، راهبرد ضدتحريم از طريق دو مكانيسم پپگيري همزمان خنثي‏‌سازي تحريم(به مثابه راهبرد) و سياست رفع تحريم(به‏‌مثابه تاكتيك) و نهايتاً سست كردن پيوند ميان معيشت و اقتصاد ملي، معنا و مفهوم مي‌‏بخشد.