مقايسه تاثيردوازده هفته برنامه تمرينات موازي (مقاومتي-استقامتي) و تناوبي با شدت بالا بر نشانگرهاي آتروژنيك، مقاومت به انسولين و سطوح سرمي پروتئين جاذب منوسيت -1 در زنان يائسه چاق

فرايند يائسگي به دليل تغييرات هورموني با بروز چاقي و افزايش قابل توجه خطر ابتلا به بيماري‌هاي قلبي عروقي (CVD) همراه است. با اين حال، مشخص شده است كه انجام فعاليت‌هاي ورزشي استراتژي عملي و كاربردي براي پيشگيري و درمان چاقي و اختلالات قلبي متابوليكي مربوط به آن است و مي‌تواند به كاهش نشانگرهاي خطرزاي CVD مي‌شود. از اين رو تحقيق حاضر با هدف بررسي و مقايسه تاثير دوازده هفته برنامه تمرينات موازي و تناوبي با شدت بالا (HIIT) بر نشانگرهاي آتروژنيك، مقاومت به انسولين و سطوح سرمي پروتئين جاذب منوسيت -1 (MCP-1) در زنان يائسه چاق انجام گرفت. بدين منظور، در يك مطالعه نيمه تجربي 45 زن يائسه چاق، به طور تصادفي در سه گروه تمرينات HIIT (انجام 6 -12 بار وهله هاي60 ثانيه دويدن با حداكثر شدت %95-85 HRMax)و متعاقب آن 60 ثانيه دويدن با شدت پايين %60-55 HRMax)، تمرينات موازي (بخش مربوط به تمرين استقامتي شامل دويدن با 55-75 HRMax و بخش تمرين مقاومتي مشتمل بر دو نوبت در هشت ايستگاه با شدت 55-75 IRM) و گروه كنترل جايگزين شدند. برنامه تمرينات سه روز در هفته و به مدت دوازده هفته انجام گرفت. پيش و پس از تمرينات، نشانگرهاي تركيب بدن و نمونه‌هاي خوني تمامي آزمودني‌ها در حالت ناشتايي مورد اندازه‌گيري و آناليز شد. داده ها با استفاده از آزمون هاي t- همبسته و آناليز واريانس تحليل شدند. يافته هاي تحقيق حاضر نشان داد كه هر دو روش تمرين موازي و HIIT سبب بهبود معنادار نشانگرهاي تركيب بدني (وزن، درصد چربي بدن، شاخص توده بدني و نسبت دور كمر به لگن)، نيمرخ ليپيدي و شاخص آتروژنيك پلاسما، مقاومت به انسولين و سطوح سرمي MCP-1 در زنان يائسه چاق شد (P 0/05). با اين حال، اختلاف معناداري بين اثرگذاري دو شيوه تمريني بر اين نشانگرها مشاهده نشد (P 0/05). افزونبر اين تمامي اين نشانگرها در گروه كنترل بدون تغيير باقي ماندند (P 0/05). ازاينرو ميتوان انجام تمرينات ورزشي مذكور را بدون در نظر گرفتن شيوه تمريني خاص، به زنان پس از دوره يائسگي جهت تعديل عوامل خطرزاي بيماري هاي CVD توصيه كرد.