تأملي بر آثار دولت هاي تنظيم گر در ارتباط با حق بر توسعه پايدار

به رغم مطرح شدن «توسعه ي پايدار» به عنوان چارچوبي مناسب براي توسعه طي سه دهه اخير و واكنش مثبت بسياري از دولت ها به آن، اين پرسش وجود دارد كه آيا دولت هاي تنظيم گر حق انسان ها براي بهره مندي از توسعه ي پايدار را تقويت مي كنند يا چالش ها و موانعي پيش روي آن قرار مي دهند؟ در اين پژوهش بررسي كرده ايم كه چگونه اصول و سياست هاي نئوليبرالي حاكم بر دولت هاي تنظيم گر از قبيل رقابت بازار، خصوصي سازي، مقررات زدايي، آزادسازي تجارت، سرمايه گذاري خارجي، توليدات صادرات گرا و توسعه ي رشد محور، تحقق توسعه ي پايدار را با مانع روبرو ساخته است و به همين دليل حق انسان ها در بهره مندي از توسعه پايدار را مخدوش مي سازد. براي اين منظور از روش تحليلي-توصيفي بهره گرفته ايم و اين پيشنهاد را مطرح كرده ايم كه ايجاد نهادهاي بين المللي جديد براي تقويت الزام آوري معاهدات محيط زيستي، در پيش گرفتن سياست هايي كه به كاهش فقر و نابرابري منجر مي شود و همچنين وضع طبقه­ي جديد از ماليات ها كه در ازاي تخريب محيط زيست در جريان توسعه اقتصادي اخذ مي شود، ممكن است به التيام وضع كنوني كمك نمايد.