بررسي بيان miR-93-5p و miR-17-5p در پلاسما و بافت سرطان پستان به‌عنوان نشانگرهاي احتمالي در پيش‌آگهي سرطان پستان

زمينه و هدف miRNAها دسته اي از RNA‌هاي كوچك غيررمزگذار (17-25 نوكلئوتيد) هستند كه در بسياري از بيماري‌ها محققان به آن‌ها توجه كردند. مطالعات miRNA‌ها در سرطان‌هاي مختلف نشان داده است كه برخي از آن‌ها به‌عنوان انكوژن و برخي مهاركننده تومور عمل مي‌كنند. تا به امروز، بسياري از مطالعات نشان دادند miR-17-5p و miR-93-5p مولكول‌هاي تنظيم‌كننده مهمي براي برخي رفتارهاي بيولوژيكي، ازجمله فرايندهاي تكثير سلولي هستند كه در تشكيل سرطان مهم هستند. هدف از اين مطالعه بررسي سطح بيان miR-17-5p و miR-93-5p در بافت و پلاسماي بيماران مبتلا به سرطان مجاري پستان در مقايسه با گروه كنترل بود. مواد و روش ها استخراج RNA (مشتمل بر miRNA) از نمونه‌هاي بافت پستان و پلاسماي متشكل از نمونه‌هاي سرطاني و نرمال انجام شد. درصد خلوص و غلظت آن‌ها با سنجش ميزان جذب نوري تأييد شد. cDNA ساخته شد و سطح بيان miR-17-5p و miR-93-5p به‌صورت نيمه‌كمي با روش  واكنش PCR در زمان واقعي با استفاده از رنگ سايبر گرين در نمونه‌هاي بافت تومور و پلاسما در قياس با گروه كنترل نرمال و در حضور نرمال‌كننده SNORD47 بررسي شد. تحليل آماري با استفاده از نرم‌افزار Graphpad Prism نسخه 8/0/2 تجزيه‌و‌تحليل شد. ملاحظات اخلاقي ملاحظات اخلاقي اين مطالعه را كميته اخلاق مؤسسه پژوهشگاه ملي و مهندسي ژنتيك و زيست فناوري با كد (IRAN 52d/4922, 6.10.2016) تأييد كرد. كليه افراد شركت‌كننده در مطالعه، فرم رضايت‌نامه‌ جهت استفاده از نمونه‌هاي باليني و داده‌هاي شخصي تحت نظارت پزشك را امضا كردند. يافته ها ميزان بيان miR-17-5p در بافت و پلاسماي بيماران مبتلا به داكتال كارسينوما در مقايسه با گروه كنترل افزايش بيان معنا‌داري را نشان داد به‌طور قابل‌توجهي با مرحله تومور و غدد لنفاوي، وضعيت گيرنده پروژسترون و  استروژن ارتباط داشت (P 0/0001). اين در حالي است كه كاهش بيان miR-93-5p در بافت‌هاي پلاسما و تومور به‌طور قابل‌توجهي با مرحله تومور و درگيري غدد لنفاوي مرتبط است (P 0/0001).  نتيجه گيري يافته‌هاي اين پژوهش مبين اين امر است كه بيان بالاي miR-17-5p و كاهش بيان miR-93-5p احتمالاً با پيش‌آگهي ضعيف سرطان پستان مرتبط است. با وجود اين miR-17-5p به دليل اختلاف بيان بيشتر و سهولت رديابي در پلاسما، به‌عنوان يك كانديداي احتمالي زيست، نشانگر پيش‌آگهي ضعيف بيماري تلقي مي‌شود. مطالعات فرجام‌يابي باليني بيشتر براي تأييد اين موضوع لازم است.