مقايسه پريشاني روانشناختي و رضايت از زندگي در مدد جويان ضايعه نخاعي و افراد سالم

مقدمه: صدمات طناب نخاعي يكي از ناگوارترين صدماتي است كه عوارض ثانويه زيادي متعاقب آن ايجاد مي شود. پژوهش حاضر با هدف مقايسه پريشاني روانشناختي  و  رضايت از زندگي در مدد جويان ضايعه نخاعي و افراد سالم  در سال 1398 در شهر زنجان انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر از نوع توصيفي – مقايسه اي مي باشد. جامعه آماري اين پژوهش حاضر شامل كليه معلولان نخاعي و افراد سالم  شهرستان زنجان بود. 122 معلول نخاعي به روش نمونه گيري تصادفي ساده و 125 تن از افراد سالم بعد از همتا سازي بصورت در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع اوري داده ها پرسشنامه جمعيت شناختي، مقياس افسردگي، اضطراب و تنش (Depression, Anxiety, and Stress Scale) و مقياس رضايت از زندگي (Satisfaction with Life Scale)   بود. روايي محتوا به روش كيفي و پايايي به روش همساني دروني با محاسبه ضريب آلفاكرونباخ اندازه گيري شد. داده هاي جمع آوري شده در  نرم افزار اس پس اس اس نسخه24 تحليل شد. يافته ها: مددجويان نخاعي نسبت به افراد سالم تنش و اضطراب بالاتري دارند (0.01)، اما تفاوت معنا دار آماري در افسردگي دو گروه مشاهده نشد. رضايت از زندگي گروه مددجويان نخاعي كمتر از گروه سالم مي باشد (0.01).  نتيجه گيري: شرايط جسماني معلولين نخاعي مي تواند در وضعيت روانشناختي آن ها موثر باشد. پيشنهاد مي شود مسئولين و افرادي كه با اين افراد در ارتباط مي باشند با اجراي كلاس هاي آموزشي به مددجويان ضايعه نخاعي بصورت حضوري و مجازي آن ها را از لحاظ روانشناختي توانمند سازند.