نقش جذب حداكثري و دفع حداقلي در جلوگيري از انحرافات ديني بر اساس آموزه‌هاي نهج البلاغه

سيره عملي امامان معصوم عليهم السلام به ويژه امام علي عليه السلام يكي از مهمترين منابع براي دستيابي  به آموزه‌هاي ديني در زمينه  نقش جذب حداكثري و دفع حداقلي در جلوگيري از انحرافات ديني است. بدين سبب پي بردن به اين عوامل از سوي علي عليه السلام به لحاظ برخورداري آن حضرت از فرصت تشكيل حكومت و مواجهه با گرايش‌هاي فكري و عقيدتي مختلف از اهميت فراواني برخورداراست. اين مقاله با محوريت كتاب شريف نهج-البلاغه و به كارگيري روش كتابخانه‌اي در گردآوري ازمنابع دست اول، و شيوه توصيفي تحليلي در تجزيه وتحليل داده‌ها، به بررسي نقش جذب حداكثري و دفع حداقلي در انديشه و سيره امام علي عليه السلام پرداخته و به اين نتيجه دست يافته است كه عواملي همچون مهرورزي، انتقاد پذيري و مشورت، آزادي و كرامت انساني، عدالت ورزي و مدارا در جذب حداكثري و دوري از فخرفروشي، طمع ورزي و تبعيض‌هاي مادي، تقلب و نفاق ، تعصبات  نارواي مذهبي و جهالت و بدبيني در دفع حداقلي جهت جلوگيري از انحرافات ديني نقش بسيار ويژه‌اي ايفا مي‌كند.