واكاوي مفهوم معنويت در تاب‌آوري با استفاده از آموزه‌هاي حضرت علي عليه السلام به منظور ارائه استلزامات تربيتي در نظام آموزش وپرورش

تاب‌آوري دستيابي به تعادل از سطوح اوليه تا بالاترين سطوح زندگي در شرايط تهديد‌كننده است و توفيق و نتايج مطلوب در زندگي را فراهم مي‌كند. تاب‌آوري مي‌تواند به عنوان يك ساز و كار دفاعي در نظر گرفته شود كه افراد را به پايداري در مواجهه با سختي ها و بهبود سلامت روان، توانمند سازد. همچنين وقتي از تاب‌آوري، بحث مي‌گردد، معنويت وجودي افراد نيز يكي از شاخصه هاي مهم شناخت تاب آوري مي باشد. همچنين برخورداري از معنويت بالا به عنوان برترين حامي تاب‌آوري مي‌باشد و مي تواند فرد را در برابر مسايل و مشكلات پيش رو پيروز گرداند. هدف اين پژوهش واكاوي مفهوم معنويت در تاب‌آوري بر اساس آموزه‌هاي امام علي عليه السلام به منظور ارائه استلزامات تربيتي در نظام آموزش و پرورش مي‌باشد. در پژوهش حاضر، كتاب نهج البلاغه به عنوان يكي از منابع مهم معنوي در جهان اسلام مورد مطالعه و بررسي قرار گرفته است. روش پژوهش كيفي از نوع تحليل محتوا بر مبناي نظام مقوله‌بندي قياسي بوده است. يافته‌هاي پژوهش در سه گام كدگذاري شده است. هر يك از راه‌هاي معنويت از ديدگاه نهج‌البلاغه و آموزه‌هاي حضرت علي عليه السلام در چهار مولفه اصلي ارتباط با خدا، ارتباط با خود، ارتباط با خلقت و ارتباط با خلق و مولفه‌هاي فرعي تقسيم‌بندي شده است. اين پژوهش در جستجوي آن است كه با رعايت استلزامات تربيتي، پرورش تاب آوري با تكيه بر آموزه هاي نهج البلاغه در نظام آموزش و پرورش كشور توسعه و گسترش يابد.