تحليل راهبرد شناسانه از گفتمان نجات، با تاكيد بر انديشه آخرالزماني اديان ابراهيمي

اعتقاد به ظهور منجي و مصلح جهاني، نزد اقوام و ملل مختلف با دين‌ و فرهنگ‌هاي متفاوت، به اَشكال گوناگون مطرح شده است. اغلب اديان، به‌ويژه اديان ابراهيمي (يهوديت، مسيحيت و اسلام) آينده روشن و اميد بخشي براي بشر متصور شده‌ و منجي‌اي را وعده داده‌اند كه زمينه ساز نجات بشر از ظلم و ستم، جمع شدن بساط مستبدان و مستكبران، گسترش عدل و داد در آخرالزمان و ايجاد مدينه فاضله آرماني خواهد بود. سرآمد اين برنامه‌ها را دين اسلام با تكيه بر عقل و نقل (آيات و روايات) بيان كرده كه در آن‌ها، به طور دقيق و روشن از آينده مطلوب يا مدينه فاضله مهدوي سخن گفته و آينده‌اي با رويكرد نجات مطلوب در آخرالزمان را با جزئيات‌ آن، تمام و كمال پيش روي منتظران ترسيم كرده است. بنابراين، براي آشنايي بيش تر با اين مبحث لازم است تبييني دقيق و درست در مورد ابعاد شناختي و معرفتي منجي انجام داد و سپس با تتبت در آموزه هاي اديان و مكاتب به شيوه توصيفي–تحليلي، به بررسي و سنجش معيارهاي منجي باوري در اديان ابراهيمي پرداخت و مهم ترين راهبردهاي آخرالزماني اديان را برشمرد. در اين مقاله تلاش شده است با تحقيق در آموزه هاي اديان ابراهيمي، راهبرد گفتمان نجات و چيستي آن حول نجات بخشي و منجي باوري بررسي شود.