سلامت معنوي و حمايت اجتماعي با كيفيت زندگي در سالمندان روستايي: نقش ميانجي تاب آوري و اميد

امروزه با توجه به رشد روز افزون جمعيت سالمندان در ايران، حفظ و ارتقاي سلامت و كيفيت زندگي آنها به عنوان يك گروه جمعيتي آسيب‌پذير بيش از پيش ضروري به نظر مي‌رسد. پژوهش‌هاي اخير نشان مي‌دهد سلامت معنوي، حمايت اجتماعي، تاب‌آوري و اميد ممكن است كيفيت زندگي را در سالمندان ارتقا بخشد، بنابراين پژوهش حاضر با هدف مدليابي كيفيت زندگي بر مبناي سلامت معنوي و حمايت اجتماعي از طريق نقش ميانجي تاب‌آوري و اميد در سالمندان بود. جامعه پژوهش شامل سالمندان روستاهاي استان قزوين بود از بين آنها 300 نفر به شيوه در دسترس انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري شامل پرسش‌نامه‌هاي سلامت معنوي پولوتزين و واليسون، حمايت اجتماعي واكس، اميد آشنايدر و همكاران، تاب‌آوري كانر و ديويدسون و كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني بود. براي تحليل مدل علّي از تحليل مسير استفاده شد. نتايج نشانگر برازش كامل مدل با داده‌ها بود. همچنين نتايج تأثير مستقيم و معناداري را بين سلامت معنوي (p 0.05،β=0.15 )، حمايت اجتماعي (p 0.05،β=0.21 )، اميد (p 0.05، β=0.35)، تاب‌آوري (p 0.05، β=0.25) با كيفيت زندگي نشان دادند. بعلاوه، تحليل نقش ميانجي چندگانه با رويكرد پرچهر و هايز، ميانجگري تاب‌آوري و اميد را در رابطه بين سلامت معنوي و حمايت اجتماعي با كيفيت زندگي تأييد كرد. اين نتايج به دانش نظري در مورد اينكه حمايت اجتماعي و سلامت معنوي چگونه بر كيفيت زندگي در سالمندان تأثير مي‌گذارد كمك مي‌كند. يافته‌ها نشان داد حمايت اجتماعي و سلامت معنوي بواسطه اميد و تاب‌آوري، توان لازم براي پيش‌بيني كيفيت زندگي در بين سالمندان را دارد. هر چهار متغير پيش‌بيني قابل ارتقاء هستند و مي‌توانند در مداخلات كيفيت زندگي در جمعيت سالمندان روستايي مورد استفاده قرار گيرند.