پارسي‌هاي هند در تعامل با ايرانيان

پارسي هاي هند، گروهي از زرتشتيان ايراني بودند كه هم‌زمان با افول حكمراني ساساني و ورود اسلام به ايران، تصميم گرفتند از جغرافياي سرزميني ايران خارج شوند. آنها پس از يك سفر پرماجرا و خطرآفرين، سرانجام در سورات و بعدها در گجرات و بمبئي مستقر شدند. آنان در طول قرون، همواره تصوير ايران را به‌عنوان مامِ ميهن خويش در اذهان خود و نسل هاي بعدي حفظ كردند و به صورت مستمر با ايران و ايرانيان در ارتباط بودند. اين جامعه، ابتدا در حوزه كسب‌وكارهاي كوچك فعال شد، سپس به‌تدريج و به‌ويژه با ورود استعمارگران غربي، دوره‌اي از پيشرفت تجاري، علمي و صنعتي را در ميان جامعه كوچكِ دور از وطنِ پارسي آغاز كرد. اين اقدامات، پيشرفت و بالندگي در جامعه‌ هند و در پيِ آن، تأثيرگذاري بر امور زرتشتيان ايران را به همراه داشت. امروزه، اين گروه مهاجر در شمارِ اقليتي مهم، قابل‌احترام و پيشرو، صاحب نفوذ اقتصادي و نقش اجتماعي منحصربه‌فردي در آن كشور هستند كه گذشته از اهميت فرهنگي- تاريخي حضور آنها در هند، مي‌توانند براي جمهوري اسلامي ايران در حوزه سياست‌گذاري داخلي مؤثر باشند.