بررسي رويكردهاي جرم شناختي به تروريسم ديني

رابطه دين و جرم تروريستي بسيار پيچيده است. از يك سو، آموزه هاي دين اسلام با رد هرگونه رفتار خشونت‌آميز به دنبال ايجاد صلح و امنيت در جامعه است و از سوي ديگر، سوء برداشت از دين مي تواند منجر به تروريسم ديني شود. رابطه ميان ايدئولوژي و جرم در زمره موضوعاتي است كه در جرم‌شناسي چندان بدان توجه نشده است. با اين حال، ايدئولوژي موجب ارتكاب شديدترين و شنيع‌ترين جرايم مي‌شود كه از آن جمله مي‌توان به تروريسم اشاره كرد. اگرچه ايدئولوژي‌هاي مختلف ممكن است موجب ارتكاب جرم شوند، اما ايدئولوژي ديني يكي از مهم‌ترين اشكالي است كه افراد با پاي‌بندي به آموزه‌هاي ديني، مرتكب جرم مي‌شوند. در تروريسم ديني، مرتكبان مانند اعضاي گروه تروريستيِ داعش، بدون تعامل و گفتگو، بر تفكرات مذهبي خود اصرار داشته و با برداشت ناصحيح از ارزش ها و ايده هاي آن مذهب، خود را برتر دانسته و زمينه بروز خشونت و تعصب را فراهم مي كنند. در اين بستر، ايدئولوژي ديني در پرتو جرم‌شناسي ديني با روش توصيفي، تحليلي بحث قرار مي‌گيرد. بر اساس يافته هاي جرم شناسي نظري، مرتكبان تروريست با فنون خنثي سازي، موانع درونيِ ارتكاب جرم را از بين مي برند، تحت تأثير احساسات و افكار منفيِ ديني قرار مي گيرند و بدون ترس از كيفر و عدم درك از قُبح عمل، مرتكب رفتار تروريستي مي شوند. بر اين اساس، تلاش مي شود تا با الگوي جرم شناسي كابردي و از گذر آموزه هاي ديني، پيشگيري ديني و اخلاقي و افراط زُدايي از مرتكبان تروريست تبيين شود.