نگاه معناشناسانه مفسران به اسماي ذات الهي تك كاربردي در قرآن كريم

قرآن كريم متني قدسي است كه بر پيامبر اكرم(ص) وحي شد تا آياتش براي مردم تبيين و تفسير شود. يكي از روش‌هاي تبيين آيات و شناخت و دستيابي به مراد جدي ‌الهي از مفاد استعمالي، شناخت واژگان قرآن است. معنا شناسي واژه‌هاي قرآني، يكي از روش‌هاي نوين پژوهش در قرآن است كه در فهم دقيق كلمات و تفسير آيات تأثيرگذار است بطوري كه بررسي علمي معاني واژگان، مفسر را در كشف لايه‌هاي معنايي و رسيدن به مراد الهي ياري مي كند. يكي از واژگاني كه نياز به شناخت معنايي در قرآن دارد و با تبيين آن معرفت و شناخت انسان نسبت به ذات باري تعالي بيشتر مي‌شود، اسماء و صفات الهي است. اين پژوهش به روش توصيفي ‌تحليلي درصدد تبيين و تحليل معاني اسامي و صفات ذات تك كاربردي الهي در قرآن‌ كريم است. اين نگاشت پس از بيان مفهوم‌ اسماي الهي و تفاوت ‌شناسي صفات ذات و فعل الهي، اسماي ذات الهي تك كاربردي اول، آخر، ظاهر، باطن، صمد، سلام، مومن، مهيمن، جبار، متكبر و نور را از نگاه مفسران بررسي كرد و مشخص شد كه بين مفسران در معناي صفت ذات يا فعل بودن برخي از اسماي تك كاربردي اختلاف نظر وجود دارد و وحدت نظري در معناشناسي تفاسير ديده نمي‌شود.