بررسي اسلوب قرآني تكرار و گونه‌ها و كاركردهاي آن در تفسير ابوالفتوح رازي (بررسي موردي سوره كافرون)

رَوضُ الجِنان و رَوحُ الجَنان في تفسير القرآن اثر ابوالفتوح رازي از مهم‌ترين تفسيرهاي سده ششم هجري است كه درباره جنبه‌هاي گوناگون آن پژوهش شده‌است. اما مباحث بلاغي به‌‌ويژه، علم معاني و نظم قرآني در اين تفسير چندان محل توجه پژوهشگران نبوده ‌است. «تكرار» كه يكي از اسلوب‌هاي مهم قرآني و از مباحث علم معاني به‌‌شمار مي‌رود، موضوع مقاله حاضر است. نويسندگان در اين مقاله كوشيده‌اند با شيوه تحليلي_توصيفي، اسلوب «تكرار» را در اين تفسير بررسي و تبيين كنند. بر اين اساس، پس از معرفي لغوي و اصطلاحي و ذكر انواع مختلف «تكرار» و بررسي انواع و كاركردهاي آن در تفسير ابوالفتوح، آيات سوره كافرون را در اين تفسير بررسي كرده و دريافته‌اند كه ابوالفتوح رازي بدين اسلوب اهتمام داشته و به تبيين كاركردها و دليل كاربردهايش در قرآن كريم پرداخته كه مي‌تواند زمينه‌اي براي پژوهش‌هاي نوين درباره ديدگاه‌ها و انديشه‌هاي بلاغي اين مفسر باشد.