اثرات گرسنگي و غذادهي مجدد بر بازيابي ظرفيت آنزيم‌هاي گوارشي ماهي صبيتي Sparidentex hasta

در اين تحقيق توانايي ماهي صبيتي در تنظيم و بازيابي ظرفيت آنزيم‌هاي گوارشي (تريپسين، كيموتريپسين و ليپاز) طي دوره‌هاي مختلف محروميت غذايي و غذادهي مجدد به مدت 80 روز مورد مطالعه قرار گرفت. 300 ماهي با ميانگين وزن اوليه 0/24±28/47 گرم در دوازده مخزن پرورشي 300 ليتري از جنس پلي اتيلن ذخيره سازي شدند. چهار تيمار آزمايشي شامل تيمار 1- ماهيان دو روز گرسنگي و هشت روز تغذيه، در تيمار 2 -ماهيان چهار روز گرسنگي و شانزده روز تغذيه و تيمار 3 -ماهيان هشت روز گرسنگي و سي و دو روز تغذيه، بودند. اين دوره‌هاي گرسنگي و تغذيه،  تا پايان آزمايش (80 روز) براي تيمار اول هشت بار، براي تيمار دوم چهار بار و براي تيمار سوم دو بار تكرار شد. در تيمار شاهد ماهيان در تمام مدت آزمايش تا حد سيري تغذيه شد. در پايان دوره محروميت غذايي سطح فعاليت آنزيم تريپسين و كيموتريپسين در گروه شاهد به طور معني داري بالاتر از سطح فعاليت ساير تيمارها بود (P 0.05). سطح فعاليت آنزيم ليپاز در چرخه اول تيمار 1 و 2 اختلاف معني داري با گروه شاهد نداشت. هر چند كه فعاليت اين آنزيم در چرخه مياني تيمار 2 به طور معني‌داري كمتر از گروه شاهد بود (P 0.05). در پايان روزهاي 40 و 80، هيچ گونه اختلاف معني‌داري بين فعاليت سه آنزيم گوارشي بين گروه شاهد و تيمارها مشاهده نشد. نتايج تحقيق حاضر نشان داد كه ماهيان Sparidentex hasta توانايي بازيابي ظرفيت گوارشي خود پس از رفع دوره‌هاي مختلف محروميت غذايي هستند.