رابطه جانشيني دولت ها با حق تعيين سرنوشت و تاثير آن بر امنيت ملي ايران

با وجود دولت‌ها به مثابه مهم‌ترين بازيگران فعال روابط بين الملل، حقوق بين الملل شكل مي‌گيرد. از مولفه‌هاي ايجاد كننده دولت، سرزمين ثابت يعني قلمرو با مرزهاي مشخص و معين است اما اين امكان وجود دارد كه دولت‌ها در فرايند تغيير قرار گيرند و شكل پيشين آن‌ها با تغييرات حاكميتي دگرگون شود به همين جهت هدف اين پژوهش مطالعه و بررسي فرايند جانشيني دولت‌ها با تاكيد بر حق تعيين سرنوشت انسان‌ها و شناخت تاثيري كه فرايند مذكور بر نظم و امنيت ملي ايران خواهد گذاشت بود.روش: اين پژوهش استنباطي و توصيفي است. از نظر چيستي پژوهش، كمي و از نظر هدف، عملي است. از روش كيفي از ابزار مطالعه متن و پژوهش‌هاي صورت گرفته و اسناد در پيشينه و مباني نظري بهره جسته است. از پرسش‌نامه، (پرسش از 50 دكتري مدرس دانشگاه با ده پرسش) در پيدايي همسويي يا عدم همسويي با مباني نظري و پيشينه، بهره جسته و درنتيجه اين پژوهش كمي است.يافته‌ها: ظهور دولت نوبنياد و حتي تلاش براي جدايي طلبي و استقلال بر امنيت ملي و افكار عمومي شهروندان تاثيرگذار است.نتيجه گيري: فرضيه و دستاورد پژوهش بيان مي‌دارد كه امروزه، نظم مرزبندي جهاني حفظ شود و تحقق حق تعيين سرنوشت غير از جدايي چاره ساز به جدايي و تجزيه دولت‌ها منجر نشود. بلكه آن حق در مفهوم خود آييني و خودحاكمي انسان تلقي گردد.