مقايسه اثربخشي روان‌نمايشگري و تحليل رفتار متقابل بر خشم نوجوانان پسر

مقدمه: نوجواني يكي از حساس‌ترين مراحل رشد آدمي است و بايد به مشكلات روان‌شناختي اين گروه توجه كرد. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي روان‌نمايشگري و تحليل رفتار متقابل بر خشم نوجوانان پسر انجام شد. مواد و روش‌ها: روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش را دانش‌آموزان پسر پايه سوم دوره اول دبيرستان‌هاي عادي دولتي شهر خرم‌دره در سال تحصيلي 99-1398 تشكيل دادند. تعداد 30 نفر با استفاده از نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده و به ‌صورت تصادفي در سه گروه 10 نفره قرار گرفتند. گروه‌هاي آزمايشي، درمان مختص گروه خود را در 8 جلسه 1/5ساعته دريافت كردند. گروه كنترل درماني دريافت نكرد. ابزار پژوهش پرسش‌نامه خشم كودكان و نوجوانان Nelson بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با آزمون مجذور كاي، آناليز واريانس دوطرفه با اندازه‌گيري‌هاي مكرر و آزمون تعقيبي Bonferroni انجام شد. يافته‌ها: در پيش‌آزمون، ميانگين و انحراف معيار گروه روان‌نمايشگري براي خشم14/57±99/20؛ در گروه تحليل رفتار متقابل براي خشم 10/36±93/70؛ در گروه كنترل براي خشم 14/28±96/90 بود (P 0/05). روان‌نمايشگري و تحليل رفتار متقابل در مقايسه با گروه كنترل، خشم نوجوانان پسر را در پس‌آزمون كاهش داد (P 0/001). در مرحله پيگيري، اثر اين دو درمان بر خشم ماندگار بود (P 0/001). تأثير تحليل رفتار متقابل بر خشم نوجوانان پسر در مرحله پس‌آزمون بيشتر از تأثير روان‌نمايشگري بود (0/014=p).نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج حاصل از اين مطالعه، روان‌نمايشگري و تحليل رفتار متقابل مي توانند بر كاهش پرخاشگري نوجوانان پسر مؤثر واقع شوند. اين مداخله‌ها را مي توان در كاهش پرخاشگري نوجوانان استفاده نمود.