اثربخشي مداخلۀ گروهي مبتني بر رويكرد اميد درماني بر سلامت عمومي و اميدواريِ زنان مبتلا به بيماري مولتيپل اسكروزيس شهر كرمانشاه در سال 1400

مقدمه: مولتيپل اسكلروزيس يكي از شايع‏ ترين بيماري‏هاي مزمن سيستم عصبي مركزي است. مزمن بودن بيماري، پيش ‎آگهي نامعلوم، درمان غيرقطعي و درگير ساختن فرد در سنين جواني، تبعات متعدد رواني-اجتماعي ايجاد مي‏كند. اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي مداخله گروهي مبتني بر رويكرد اميد درماني بر سلامت عمومي و اميدواري مبتلايان به ام‏اس انجام شد.مواد و روش ‏ها: اين پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش ‏آزمون-پس‏ آزمون و گروه گواه بود. جمعيت پژوهش شامل تمامي زنان مبتلا به بيماري ام‏اس تحت پوشش انجمن ام‏اس شهر كرمانشاه بود كه از ميان آن‏ها به شيوه در دسترس، 30 نفر انتخاب و با انتساب تصادفي در دو گروه مساوي 15 نفري گمارش شدند. اطلاعات با چك‌ليست اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه سلامت عمومي Goldberg و پرسشنامه اميدواري  Herth گردآوري شد. برنامه مبتني بر اميد درماني طي 8 جلسه هفتگي به مدت 1.5 ساعت براي گروه آزمايش اجرا شد اما گروه گواه اين برنامه را دريافت نكردند. داده ‏ها با روش تحليل كواريانس چندمتغيري تحليل شد.يافته‏ ها: تحليل داده ‏ها نشان داد كه بين ميانگين نمرات پس‏ آزمون گروه آزمايش و گواه تفاوت معني‏ داري وجود دارد (0.05 p)، به ‌نحوي‌كه برنامه اميد درماني موجب ارتقاي اميد (F= 8.40, p 0.012, Eta= 0.619) و سلامت عمومي در گروه آزمايش شد(F= 23.42, p 0.008, Eta= 0.631). ميانگين نمره شاخص ‏هاي اضطراب، افسردگي، عملكرد اجتماعي و علائم جسماني در آزمودني‏ هاي گروه آزمايش در پس‏آزمون بهبود نشان داد (0.05 p). نتيجه ‏گيري: به نظر مي‏ رسد اميد درماني گروهي در بهبود ميزان اميدواري و ارتقاي سلامت عمومي بيماران ام‏اس از اثربخشي مطلوبي برخوردار باشد. لذا استفاده از مداخلات روان‏شناختي در محيط‏ هاي درماني پيشنهاد مي‏گردد.