الگوي روابط ساختاري انسجام/سازش‌يافتگي خانواده، خودپنداره تحصيلي و مقبوليت اجتماعي با سازگاري با مدرسه: نقش ميانجي اشتياق تحصيلي

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي الگوي روابط ساختاري انسجام و سازش يافتگي خانواده و مقبوليت اجتماعي با سازگاري با مدرسه: نقش ميانجي اشتياق و خودپنداره تحصيلي انجام گرفت.روش‌ها: روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بود. كليه دانش‌آموزان پايه‌هاي پنجم و ششم مدارس ابتدايي شهر اردبيل در سال تحصيلي 97-96 جامعه آماري پژوهش حاضر را تشكيل دادند  (5237=N).  تعداد 268 نفر از اين افراد به شيوه نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب شده و در پژوهش حاضر شركت كردند. براي جمع‌آوري داده‌ها از ابزارهاي زمينه‌يابي سازگاري دانش‌آموزان، پرسش نامه خودپنداره تحصيلي، پرسش نامه اشتياق به مدرسه، پرسش‌نامه مقبوليت اجتماعي و مقياس ارزيابي انسجام و سازش يافتگي خانواده استفاده شد. داده‌هاي به‌دست‌آمده با استفاده از آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه و تحليل مسير با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS23 و ليزرل7/lisrel8 تجزيه‌وتحليل شد.يافته‌ها: نتايج به‌دست‌آمده نشان داد كه مدل ساختاري سازگاري با مدرسه بر اساس انسجام خانواده، مقبوليت اجتماعي و خودپنداره تحصيلي با ميانجيگري اشتياق تحصيلي از برازش مناسبي برخوردار است. اين نتايج نشان داد كه انسجام خانواده، مقبوليت اجتماعي و خودپنداره تحصيلي هم اثر مستقيم و اثر غيرمستقيمي با ميانجيگري اشتياق تحصيلي بر سازگاري با مدرسه داشت. سازش يافتگي خانواده نيز تنها تأثير مستقيمي بر سازگاري با مدرسه داشت(0.05 p).  نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه سيستم‌هاي خانوادگي منسجم و حمايت‌كننده و مقبوليت اجتماعي و خودپنداره تحصيلي دانش‌آموزان مي‌تواند هم طور مستقيم و هم با ميانجيگري اشتياق تحصيلي در سازگاري دانش‌آموزان با مدرسه نقش داشته باشد.