تفاوت‌هاي بنيادين طب سنتي ايراني و طب رايج

اهداف يكي از نظام ‌هاي مهم طب سنتي كه در مهد تمدن ‌هاي بشري رشد يافته و همواره صادر‌كننده طبيب، علم و دارو به سراسر دنيا بوده است، نظام جامع طب سنتي ايران است كه به نوعي از پزشكي رايج متمايز است. اين مقاله با رويكردي منطقي و فلسفي به تفاوت‌هاي بين طب سنتي ايراني و طب رايج مي‌ پردازد. روش ها در اين مقاله مروري كه با روش تحليلي‌توصيفي انجام شده با استفاده از منابع اينترنتي و كتابخانه‌ اي به مقايسه مباني طب رايج و طب سنتي ايراني پرداخته شده است. يافته ها تفاوت ‌هاي اصلي بين طب سنتي ايراني و طب رايج، وجود طبيعت يا قوه مدبره بدنيه است كه اين سيستم بدون دخالت هر نوع شعوري فعاليت همه اعضا و در‌نهايت، كل بدن انسان را مديريت مي‌كند، در صورتي كه مكتب طب رايج به چنين چيزي معتقد نيست. دومين موردي كه موجب تمايز اين ۲ مكتب از يكديگر مي ‌شود، نگرش كلي طب سنتي ايراني به انسان است، در حالي كه طب رايج رويكردي كاملاً مكانيكال به انسان و سلامت او دارد و در اين مكتب سعي مي ‌شود تا حد امكان به عمق سلول يا حتي مولكول‌ ها رفته و نقطه معيوب را پيدا كنند. نكته سوم اينكه در طب سنتي ايراني به تفاوت‌هاي فردي بين اشخاص، يعني مزاج توجه اساسي دارد. نتيجه گيري براي مقايسه اين ۲ مكتب طبي بايد ابتدا اصلاحاتي در مفاهيم اوليه و بنيادين اين ۲ طب انجام شود. ضمناً براي ارائه پروتكل مناسب براي درمان بيماران بايد از روش تلفيقي ۲ طب سنتي و رايج استفاده شود كه اين امر نياز به شناخت كامل اين ۲ طب دارد.